دیروز بعد از مدت ها ، لابه لای رگ هایم غرور دوید.

وقتی با صلابت نشسته بود جلوی خبرنگار CNN و آرام و شمرده از ایران می گفت ، دوباره برگشتم به دوران سربلندی. آی ... دل همه مان تنگ شده برای سربلندی... برای روزهای خوب ایرانی بودن...

دیروز خاتمی بود که زیر نور کمرنگ نورافکن های CNN ، دوباره غرور را به خونم نشاند؛ با همه دلسردی ها و انتقاد هایمان به او، با همه کوتاهی هایش..با وجود ناراحتی مان از کم کاری اش ...اما شاید دیروز خیلی از ما طعم سربلندی را بدون هر نوع حق مسلم مصنوعی ، چشیدیم...

از این که ایشان چنین احساسی داشتند بسیار غبطه خوردم من هم از سفر آقای خاتمی و استقبالی که صورت گرفته خوشحال هستم اما آنقدر خبرهای بد زیاد است که شادیم زیاد دوام ندارد. روزهای سختی است هرچند برای من پیام تلاش و ایستادگی بیشتر را دارد. اما بعضی موقع ها فقط می توان حرص خورد و دردها را درون سینه تلنبار کرد. گویا کوفی عنان در دیدار با هاشمی رفسنجانی نسبت به حمله نظامی آمریکا هشدار داده است. شبح حمله نظامی همچنان بالای سرمان می چرخد. هی تحلیل و دلیل و برهان که حمله نظامی غیرممکن است بعد یک خبربد و همین سیکل دوباره ...

اما همچنان شیرینی افتخار به چیزهایی که داریم و پایمال نشدنی است حتی اگر خانم رجبی تمام تلاشش را بکند!! باید برای روزی تلاش کنیم که مثل حکیم ابوالقاسم فردوسی با صلابت فریاد بزنیم:

جهان زیر آهنگ و فرهنگ ماست